Ek het ‘n moeder
wat by my staan in diep klowe
en saam my dans op hoë berge.
Haar voete ken die pad na pyne in die hart
en haar hande weet net hoe om te troos.
Ek is ‘n skip wat geanker is
in die hawe van my moeder,
want dis daar waar waters van
liefde en versorging is.
Maar daar gaan ‘n tyd kom wat die
hawe nie meer diep genoeg gaan wees vir
my om in te seil nie
en ek in die dieper waters moet invaar.
Maar sy gee my weereens versekering en
‘n reddingsbootjie van moed en hoop om saam
my die wêreld se
oseaan in te stuur.
Met my reddingsbootjie op my skip vaar ek
Die wêreld se oseaan in met trots,
want ek is ‘n toonbeeld van my hawe.
As ek weer terugkom in die hawe, met ‘n groter skip,
verwelkom die hawe my met ope arms.
Maar daar kom ‘n tyd wat die
Hawe opdroog.
En ek nie meer terug kan seil nie,
maar die hawe van my moeder sal altyd
in my hart en gedagtes bly.
D.Labuschagné
